top of page

Over de "nobele" waarheid in oorlog en de "serieuze" pers

In de wereldpolitiek vinden dagelijks gebeurtenissen van allerlei aard en op verschillende schalen plaats.

Evenzo worden dagelijks politieke beslissingen genomen om politieke kwesties op te lossen in naam van stabiliteit. Op verschillende niveaus, van "lokaal" tot mondiaal. Op de dag van vandaag is een van de gebeurtenissen die al meer dan anderhalf jaar veel aspecten van de wereldpolitiek bepalen, de oorlog die Rusland in Oekraïne heeft ontketend.


Het is moeilijk om de "nobele" doelen van het Kremlin-leiderschap te begrijpen dat deze grootschalige bloedige oorlog heeft ontketend in het hart van Europa door een soevereine buurstaat aan te vallen, en die ze tot op de dag van vandaag een "speciale militaire operatie" noemen. Het is onmogelijk om de doelen van deze oorlog en de methoden om ze te bereiken te vergelijken met het proces en het resultaat dat bedoeld is om vrede en stabiliteit te brengen, tenminste in de Europese regio. Het is allemaal precies omgekeerd. Niet alleen zijn de fundamenten van de Europese stabiliteit geschonden, maar ook de mondiale stabiliteit wordt diepgaand beïnvloed door deze Europese oorlog, die op het punt staat zijn grenzen te overschrijden. We willen absoluut geen historische parallellen trekken, maar Europa is meer dan eens een vonk geweest voor een wereldwijde brand. En moge de Heer ons allemaal daarvan behoeden!


De conclusie is eenvoudig: Rusland en zijn hoogste leiderschap zijn agressors, criminelen die de vrede, stabiliteit en het meest waardevolle van alles - mensenlevens - hebben bedreigd! Alleen al aan Russische zijde nadert het aantal slachtoffers de 300.000! Dat is het totale aantal legers van meerdere Europese landen! Tegelijkertijd suggereren recente verklaringen van het hoogste leiderschap van Rusland dat ze geen redenen zien om de oorlog te beëindigen...


Oekraïne moet daarentegen gewoon haar legitieme recht handhaven om haar territoriale integriteit, onafhankelijkheid en uiteindelijk haar soevereiniteit te verdedigen. Het is duidelijk dat Rusland, als agressor en voortzetter van de oorlog, de gevolgen op brede schaal van dit concept moet oogsten. In het bijzonder hebben de economische sancties die door het collectieve Westen tegen Rusland zijn opgelegd, langzaam maar zeker de Russische economie vernietigd en de status op het internationale toneel ondermijnd, waardoor het land geleidelijk een paria wordt.


Oorlog en humanisme zijn natuurlijk onverenigbare begrippen, maar volgens het internationaal recht zijn het vreedzame bevolking en civiele objecten uitgesloten van oorlogsdoelen en mogen ze niet worden aangevallen. Het politieke en militaire leiderschap van Rusland overtreedt echter voortdurend alle internationale humanitaire normen door regelmatig bevelen te geven voor het bombarderen van Oekraïense steden. Gedurende anderhalf jaar oorlog zijn er zelden dagen voorbijgegaan in Oekraïne zonder het loeien van sirenes die waarschuwen voor het gevaar van bombardementen. Hier zijn de Russen zeer "succesvol" geweest, waarbij ze praktisch dagelijks massale raketaanvallen en artilleriebeschietingen hebben uitgevoerd op objecten van de Oekraïense civiele infrastructuur, en soms zelfs gewoon op woonwijken, terwijl ze volhardend beweren dat de aanvallen uitsluitend gericht zijn op militaire doelen.


Er is geen argument om te ontkennen dat de belangrijkste oorzaak van alle slachtoffers onder de burgerbevolking in Oekraïne de Russische agressie is. Het is juist Rusland dat een doelgerichte terroristische campagne voert tegen de vreedzame bevolking van Oekraïne, in een poging de wil van de Oekraïners tot verzet te breken. De hele wereld kent nu de feiten van het Russische rakettenterrorisme in Kharkiv, Dnipro, Odessa, Mykolaiv, Kiev, Uman, Kremenchuk, Lviv, Cherkasy, Zaporizhzhia, Kherson en Konstantinivka, die hebben geleid tot massale slachtoffers onder de burgerbevolking. Het is duidelijk dat deze lijst verre van volledig is. Maar om het zeer cynisch uit te drukken, werken de Russen ijverig aan de "uitbreiding" ervan.


In dit opzicht lijken de verklaringen van journalisten van The New York Times, op basis van hun eigen onderzoek, die stellen dat de slachtoffers in Konstantinivka op 6 september mogelijk zijn veroorzaakt door een Oekraïense raket en het gevolg zijn van een "tragische vergissing", zeer ongepast. Is er werkelijk nog twijfel dat Rusland de agressor is, degene die de eerste aanval heeft geopend, en dat de manier waarop zij oorlog voert, in termen van wreedheid, in de buurt komt van gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog, en niets anders dan terrorisme op staatsniveau is? Oekraïne verdedigt zichzelf! Op elke mogelijke manier!


Na elk feit van Russische terroristische aanvallen voeren de rechtshandhavingsorganen van Oekraïne hun eigen onderzoek uit. Het aantal materialen over de terroristische activiteiten van Rusland op het grondgebied van Oekraïne voor indiening bij het Internationaal Strafhof in Den Haag is al aanzienlijk. Gezien de publieke ophef over de verklaring van The New York Times, zullen de resultaten van het officiële onderzoek naar de aanval op 6 september aanvullend worden gepubliceerd.


En toch is het zeer wenselijk om te begrijpen welke overwegingen of belangen de medewerkers van The New York Times ertoe hebben aangezet om hun "eigen onderzoek" uit te voeren, en nog meer, waarom de timing van de publicatie precies samenvalt met de werkzaamheden van de Oekraïense delegatie op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in de Verenigde Staten... De serieuze pers is altijd, is, en zal altijd een soort luidspreker zijn voor politieke conflicten, een objectieve boodschapper van politieke voorspellingen en beslissingen. Het is ongepast voor een toonaangevende Amerikaanse uitgeverij om op te treden als een soort "waarheidsmeter" in de bloedige oorlog in Oekraïne, die is ontketend door het Putin-regime, wat onvermijdelijk twijfels oproept over de bedoelingen van de uitgeverij en haar medewerkers...


bottom of page